Ben Yunus Emre Kaplan. Zonguldak’ın Çaycuma ilçesinde yaşıyorum. Şuan bir zincir marketin personeli olarak çalışıyorum. Bu uygulamaya 2013 yılında katıldım. İnstagram, facebook, twitter vb uygulamaları bu uygulama kadar aktif kullanmıyorum. Burası benim duygu evim, gizli arşivim, sırlarımın olduğu, acılarımı paylaştığım, kendimi kendime anlattığım yalnızlığımı paylaştığım blog sayfam. Eğer bu yazıları okuyorsan da emin ki sende meraklı birisindir. Çünkü burası tumblr. Herkesten uzak ama herkese yakın olduğun yer.

Yalnızlığımın ortasında annemin dışında hiçbir kadının umrunda olduğunu düşünmüyorum. Bu yüzden midir hiçbir kadını gözlerimi kapadığımda aklıma gelmiyor bilmiyorum ama kalbimin bir kadının ait olduğuna eminim. İnşallah en yakın zamanda onunla tanışırım da içimde şu biriktirdiğim sevgi cümlelerini ona bağışlayabilirim.

İnsanların duygularını sömürüp elindeki hayalleri alan insanlardan nefret ediyorum.

Yanı başında olmasını istediğin insan bir başkasının yanında, koynunda, kalbinde ve aklındadır.

Gitmez ki başımdan atam ben bu derdi kime satam?

Bir kahraman olmana gerek yok

İstediğini alamazsın kendin olsan yeter

Gül dediğinde güldüğüm yüzlerden

Tek istediğim yapman gerekeni yapman

Senden sonra karşıma seni unutturabilecek bir çok kadın çıktı ama ben yine sende yaşamak istediğim için o kadınlardan vaz geçtim kendimi sensizliğin verdiği acıya terk ettim çim kokan güzel gözlüm.

Ben senin hiç tanımadığın ama sana aşık olan bir anonimim.

Bende isterdim ki güzel bir hayatımız olsun. Sağlığınımızın iyi olması düşünüp dururdum dengemi kaybetmeme neden olan enerjimin bittiğin artık geriye kalan öfkenin bana hiçbir şey kalmadığını fark ettim. Ah bu öfkeli halelerimin önüme gelen her kırıcı cümlelerin ne bana ne bir başkasına bir faydası var. Sadece kayıp olduğunu anlamam bu yaşına gelmiş bir adama hiçbir şey katmıyor.

O sen ol !